Monday -Friday - 10:00 - 18:00  



This webpage is funded by the European Union and Austrian Development Cooperation within the project  “Social Workers in Collaboration for Social Change in Eastern Neighbourhood Countries”  implemented jointly with Hilfswerk Austria International. 










მოისმინეთ აუდიო ჩანაწერი
მინდა გაგიზიაროთ, პირობითად, 16 წლის ზაზას ისტორია, რომელთანაც ვმუშაობდი 2013-2014 წლებში, მაშინ, როცა ის ახალი გათავისუფლებული იყო არასრულწლოვანთა სარეაბილიტაციო დაწესებულებიდან, მე კი ძალიან მცირე გამოცდილება მქონდა არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების სფეროში.
ზაზა პირობით მსჯავრდებული იყო, რომელიც დაწესებულებიდან გათავისუფლების შემდეგ ემოციური სტრესის ქვეშ იმყოფებოდა და გაურბოდა სოციალურ კონტაქტებს. მისთვის მსჯავრდებულობის ეტაპი საკმაოდ მძიმე იყო - ჰქონდა თვითდაზიანების მცდელობები;  ციხის გარემო  მისი სოციალური ფუნქციონირებისა და განვითარებისთვის შემაფერხებელი იყო, ამის გამო, მისი პირველი შეხვედრები ჩემთან, როგორც სოციალურ მუშაკთან, ძალიან ხანმოკლე და წინააღმდეგობრივი იყო. ძალიან რთული იყო მისი სოციალურ მუშაკთან ურთიერთობით დაინტერესება და ნდობის მოპოვება. თუმცა თანდათან „ყინული გალღვა“ და მუშაობის ერთი თვის თავზე შევძელით მისი ცხოვრების სამომავლო გეგმებზე გულღიად გვესაუბრა. ეს ჩვენი პირველი გამარჯვება იყო :)
აღმოჩნდა, რომ მას ჰქონდა სწავლის გაგრძელების სურვილი, რის საფუძველზეც გადავწყვიტეთ, ზაზას სასწავლო პროცესი  სახლთან ახლოს მდებარე საჯარო სკოლაში გაეგრძელებინა. თუმცა მანამდე  მნიშვნელოვანი იყო მისი ემოციური მდგომარეობის და ოჯახთან ურთიერთობის გაუმჯობესება, რაც საკმაოდ დიდ სირთულეს წარმოადგენდა, რადგან მათ შორის დარღვეული იყო ემოციური კავშირი. ზაზა სახლში დაბრუნების შემდეგ  გაუცხოვდა, ჩაიკეტა, თითქოს სრულიად სხვა სამყაროში აღმოჩნდა, სადაც გრძნობდა, რომ მისი ადგილი იქ აღარ იყო.
Read more ...

 მოისმინეთ აუდიო ჩანაწერი
2002 წელი იყო. სოციალური მუშაობა ჯერ კიდევ გზას იკვლევდა და თავს იმკვიდრებდა ბავშვზე ზრუნვის სისტემაში. მე, ახალბედა სოციალური მუშაკი, ვიზიტით ვიმყოფებოდი ქ. თბილისის, გურამიშვილის სახელობის ბავშვთა კლინიკაში, სადაც ერთ-ერთ დონორ ორგანიზაციას თითქმის წელიწადი გადმოყვანილი ჰყავდა შპს „სენაკის ინვალიდ ბავშვთა პანსიონატის“ 19 აღსაზრდელი, რომელთაც გარდა საკუთრივ დიაგნოზისა, არასათანადო ზრუნვის შედეგად განვითარებული ჰქონდათ კახექსია, ნაწოლები (ძვლამდე დასული იარებით) და ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული სხვა პრობლემები.
Read more ...

 







მოისმინეთ აუდიო ჩანაწერი
2014 წელს მუშაობა დავიწყე 24 საათიან მომსახურებაში - დედათა და ბავშვთა თავშესაფარში, სადაც გავიცანი ბენეფიციარი, პირობითად, 27 წლის სალომე. სალომე მომსახურებაში ირიცხებოდა თავის 4 წლის ბავშვთან, პირობითად, თამართან ერთად. როცა მათი შემთხვევა გადმომეცა ისინი მომსახურებით უკვე 6 თვე სარგებლობდნენ. სალომე და თამარი მომსახურებაში ოჯახური ძალადობის მიზეზით მოხვდნენ. სალომეზე წლების განმავლობაში ფიზიკურად ძალადობდა მეუღლე (რომელთან ერთადაც ცხოვრობდა რაიონში),  რის გამოც მან სახლიდან წამოსვლა (გამოპარვა) გადაწვიტა და ჩამოვიდა თბილისში,  შემდგომ კი საპატრულო პოლიციის დახმარებით დედა-შვილი მოხვდა თავშესაფარში. სალომეს მეორე 9 წლის შვილიც ჰყავდა პირველი ქორწინებიდან, პირობითად, ლიზი, რომელიც პირველი მეუღლის ოჯახში ცხოვრობდა.
მომსახურებაში თავდაპირველად ჩარიცხვისას სალომეს და თამარს ჰქონდათ რიგი საჭიროებები: სამედიცინო, ფსიქო-ემოციური, ბაზისური (განათლება (ბავშვის), კვება, ჰიგიენა), მშობლობის უნარების გაძლიერება, პროფესიული განათლების მიღება და ა.შ. ჩემ მიერ შემთხვევაზე მუშაობის დაწყებისას ბენეფიციართან ღონისძიებების ნაწილი უკვე გატარებული იყო. სალომე სტილისტის გადამზადების კურს გადიოდა და ნელ-ნელა მომსახურებიდან გასასვლელად და დამოუკიდებელი ცხოვრების დასაწყებად ემზადებოდა.  მას ძალიან სურდა მომსახურებიდან გასვლის შემდგომ ლიზიც მათთან გადმოსულიყო საცხოვრებლად. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ თავად სალომე ფაქტობრივად მშობლების მზრუნველობის გარეშე იზრდებოდა. იგი დედამ ბავშვობაში მიატოვა და მამა ვერ წევდა მასზე სრულფასოვან ზრუნვას, რის გამოც იგი ძირითადად ბებიასთან იზრდებოდა. მამასთან მას ურთიერთობა მას შემდეგ გაუფუჭდა, რაც მოძალადე მეუღლესთან ერთად დაიწყო ცხოვრება და, მამის დარიგების მიუხედავად, არ შორდებოდა მეუღლეს.
შემთხვევის შესწავლის შედეგად გამოიკვეთა, რომ მთავარ პრობლემას წარმოადგენდა  სალომეს ფსიქო-ემოციური არასტაბილურობა, ძალადობის ციკლის გარღვევის სირთულეები, თანადგომის ქსელის ნაკლებობა. შესაბამისად, აქტიურად დავიწყე ამ კუთხით მუშაობა. 
მუშაობის პროცესში ყველაზე დიდ დაბრკოლებას წავაწყდი ძალადობის მიმართულებით. სალომეს ჰქონდა ამბივალენტური გრძნობები მოძალადე მეუღლესთან დაკავშირებით: ერთი მხრივ, იგი პროტესტს გამოხატავდა განცდილი ძალადობის ფაქტების გამო და ხშირად მოძალადე მეუღლესთან კონტაქტის დროს ისტერიულად ლანძღავდა მას, გამოხატავდა აგრესიას, ხოლო მეორე მხრივ, მასთან სიახლოვეს ცდილობდა და ფიქრობდა, რომ თავშესაფრის დატოვების შემდგომ კვლავ მეუღლესთან ერთად იცხოვრებდა. აღნიშნულ გრძნობებს აღვივებდა ის ფაქტიც, რომ მოძალადე მეუღლე ხშირად აკითხავდა სალომეს და თამარს თავშესაფარში, თბილი სიტყვით, დაპირებებით და ხან მუქარით ცდილობდა მათ დაბრუნებას. სამწუხაროდ, ვერ ხერხდებოდა მათი კონტაქტის შეწყვეტა/შემცირება, რადგან სალომეს ვერ გადაეწყვიტა საბოლოოდ მეუღლესთან განქორწინება ან მის წინააღმდეგ მკვეთრი, თუნდაც სამართლებრივი ნაბიჯების გადადგმა.
მომსახურების ფსიქოლოგთან ერთად სალომეს ვუწევდი ინტენსიურ კონსულტაციებს და ვცდილობდი მისი ფსიქო-ემოციური მდგომარეობის დასტაბილურებას.  ვაწვდიდით ინფორმაციას, თუ რას ნიშნავს ძალადობის ციკლი და რას შეიძლება უკავშირდებოდეს მისი ეს მდგომარეობა. აღინიშნებოდა რიგი ცვლილებები მის განწყობებსა და ქცევაში, თუმცა ამას ხანმოკლე ხასიათი ჰქონდა.
ჩემი მუშაობის დაწყებიდან 4 თვის თავზე  მნიშვნელოვანი ფაქტი მოხდა. სალომეს მეუღლემ, სალომეზე ფიზიკურად იძალადა მომსახურებაში ყოფნის დროს. გამოძახებულ იქნა საპატრულო პოლიციის ბრიგადა (სალომეს აღენიშნებოდა ჩალურჯება თვალთან), სალომეც აფიქსირებდა ძალადობის ფაქტს და მოითხოვდა შესაბამისი სამართლებრივი ღონისძიებების გატარებას, მიუხედავად ამისა, სამართალდამცავებმა გადააფიქრებინეს სალომეს შემაკავებელი ორდერის გამოწერის მოთხოვნა და მხოლოდ სიტყვიერი გაფრთხილებით შემოიფარგლნენ. 
სამწუხაროდ, ამ პროცესს არ შევსწრებივარ და მოგვიანებით მოვახერხე სალომესთან შეხვედრა. გამოიკვეთა, რომ სალომე იმ მომენტისათვის მზად იყო გარკვეული ნაბიჯები გადაედგა, თუმცა არ ჰქონდა საკმარისი თანადგომა, უნარები და შინაგანი სიძლიერე ნაბიჯების განსახორციელებლად. წარსული გამოცდილებისა და მომხდარი ფაქტის გამო ჰქონდა შიშები მეუღლესთან დაკავშირებით.  
ეს დღე სალომეს  ცხოვრებაში აღმოჩნდა გარდამტეხი. სიტუაციის ანალიზისა და შესაბამისი გზების შეთავაზების შედეგად დავსახეთ ერთობლივი გეგმა, რომელიც ფაქტობრივად სრულად განხორციელდა. სალომეს ჩემი მხრიდან გაეწია სრული მხარდაჭერა და თანხლება არსებულ პროცედურებში. განცხადება დაწერა საპატრულო საგამოძიებო განყოფილებაში, განხორციელებული ძალადობის ფაქტის შესახებ, გამოითხოვა წინა საპატრულო ეკიპაჟის ჩანაწერები მეუღლის ძალადობის ფაქტების შესახებ. სალომეს გაეწია იურიდიული უფასო კონსულტაცია და შესაბამისი დოკუმენტაციის მოგროვების შემდგომ სასამართლოს დაამტკიცა 3 თვიანი შემაკავებელი ორდერი. პარალელურად, სალომემ შეიტანა სასამართლოში განაცხადი განქორწინების მოთხოვნით. ამ პროცესის განმავლობაში სალომეს ფსიქო-ემოციური მდგომარეობა შეიცვალა, შფოთვები და შიშები აღარ აწუხებდა. მან აღმოაჩინა ინსტრუმენტი, რომლითაც შეძლო მოძალადე ქმართან დაპირისპირება და სრულიად შეიცვალა მისი მიდგომა ცხოვრებისა და სამომავლო გეგმების მიმართ. 
ამ პერიოდის განმავლობაში აქტიურად ვმუშაობდით ასევე სალომეს თანადგომის ქსელის გაძლიერებაზე, რომელსაც მისი მამიდაშვილები და მამა წარმოადგენდნენ. სალომემ შეძლო მათთან ურთიერთობის განახლება.
სალომე მომსახურებიდან გასვლამდე დასაქმდა სილამაზის სალონში სტილისტად,  ნაქირავებ ბინაში გადავიდა საცხოვრებლად თამართან ერთად. იმის გათვალისწინებით, რომ იგი აღარ ცხოვრობდა მოძალადე მეუღლესთან ერთად, უკვე ჰქონდა საკუთარი საცხოვრებელი ფართი და იყო დასაქმებული, უფროსი ქალიშვილის, ლიზის მამასთან მოლაპარაკების შედეგად, სალომემ ლიზიც თავისთან გადაიყვანა საცხოვრებლად. აღნიშნული ფაქტი ძალიან დიდი მოტივატორი აღმოჩნდა თავად სალომესთვის. თუმცა, სამწუხაროდ, იგი მალევე სამსახურიდან გამოუშვეს ხშირი გაცდენების გამო. სალომეს ძალიან უჭირდა ქალაქში ცხოვრება, განსაკუთრებით, თანადგომის ქსელის გარეშე. შესაბამისად, აქტიურად განაახლა კონტაქტი მამიდასთან, რაიონში მამიდასთან საცხოვრებლად გადასვლის მიზნით, რასაც მიაღწია კიდეც.
მამიდასთან ცხოვრების პერიოდში მან მოახერხა დასაქმება და სურდა საკუთარი სალონის გახსნაც. მიუხედავად იმისა, რომ მისი საცხოვრებლის, თანადგომის ქსელისა და შემოსავლის პრობლემები მეტ-ნაკლებად მოგვარდა, იგი კვლავ დარჩა იმ გამოწვევის წინაშე, რომ უკვე ყოფილი მოძალადე მეუღლე მას თავს არ ანებებდა. მე ვთვლი, რომ ეს შემთხვევა წარმატებულია, რადგან სალომე შვილებთან ერთადაა, თავდაჯერებულია და აღარ აქვს შიში. იგი მეუღლის წინააღმდეგ სამართლებრივი ხერხებით იბრძვის. აქვს  დღემდე მაქვს მასთან კონტაქტი და მისი და მისი ბავშვების მდგომარეობა ძალიან მახარებს. მახარებს ის, რომ მან შეძლო ძალადობის ციკლის გარღვევა, იმ ფუნქციური უნარების აღმოჩენა და განვითარება საკუთარ  თავში,  რომლებიც ამ და სხვა ყოველდღიური სირთულეების გადალახვაში ეხმარება და, დარწმუნებული ვარ, მომავალშიც დაეხმარება. 

 მოისმინეთ აუდიო ჩანაწერი
შემთხვევა ეხება 5 წლის ბიჭს - პირობითად, ფარიდს, რომელსაც დაუნის სინდრომი აქვს. იგი სოფელში  ცხოვრობს, დედასთან და ბებისათან ერთად. დედა ორსულად იყო, როდესაც მამა დაეღუპა. ოჯახი ცხოვრობს არაკეთილსაიმედო  სამეზობლოში, სადაც ძირითადად ალკოჰოლის ჭარბად მომხმარებლები არიან, ამიტომ ხშირია ჩხუბი, დებოში. ასევე, ბავშვი ხშირად დაცინვის საგანი ხდება, ასწავლიან არაეთიკურ სიტყვებს და ქცევას, ამიტომ დედას ძირითადად სახლში ჰყავს. ოჯახი სოციალურად შეჭირვებულია: დედა ძირითადად ღამის ცვლაში მუშაობს, მცირე ანაზღაურებაზე, ექთნის თანაშემწედ, ბავშვზე კი ძირითადად ბებია ზრუნავს, რომელსაც უჭირს ზრუნვის სათანადოდ განხორციელება ჯანმრთელობის პრობლემების გამო. ამის გამო, დედა ვერ ახერხებს რაიმე მაღალანაზღაურებადი სამსახურის მოძებნას და ხშირია ბავშვის გამო ოჯახში კონფლიქტი დედა–შვილს შორისაც.
დედას სურვილი ჰქონდა მიეყვანა ფარიდი საბავშვო ბაღში, თუმცა ბაღის გამგეს არ უნდოდა ბავშვის მიღება და თავიდანვე პირობები წაუყენა მშობელს, რომ ბავშვს მიიღებდა 1 კვირით, იმ პირობით, რომ კარგად მოიქცეოდა. ფარიდმა ერთი კვირა იარა ბაღში, რასაკვირველია, თავიდან გაუჭირდა ბაღთან ადაპტაცია და უარს ამბობდა საკვების მიღებაზეც. ამის გამო, ბაღის გამგემ ოქმი შეადგინა და ბავშვს უარი განუცხადა ბაღში საიარულზე, იმ მოტივით, რომ ფარიდი საფრთხეს უქმნიდა საბავშო ბაღს და მხოლოდ მკურნალობას საჭიროებდა. ოქმს ხელს აწერდა მთელი კოლექტივი დარაჯის და დამლაგებლის ჩათვლით.
6 თვეა, რაც ბავშვთან ვმუშაობ ადრეული განვითარების პროგრამის ფარგლებში,  და ვცდილობ ბავშვის ჩართვას საგანმანათლებლო სისტემაში. მივმართეთ განცხადებით მარნეულის საბავშვო ბაღების გაერთიანების უფროსს და თავად გამგებელს თხოვნით, მიეღოთ ბავშვი ბაღში, მაგრამ უშედეგოდ. ბოლოს სახალხო დამცველის აპარატსაც მივმართეთ, საიდანაც ორი კვირის შემდეგ მოვიდა წერილი, რომელშიც გარკვევით იყო ნათქვამი, რომ ირღვეოდა ბავშვის უფლებები და ბავშვი აუცილებლად უნდა ჩართულიყო საგანმანათლებლო სისტემაში. მაგრამ ამისაც ვერ მოჰყვა რეაგირება. მივმართე ერთ-ერთ არასამთავრობო ორგანიზაციას, რომლის ძირითად ფუნქციას შშმ ბავშვებისა და მათი ოჯახების უფლებების დაცვა წარმოადგენს, მაგრამ აქაც ბარიერს წავაწყდი: მათი გადმოცემით, კანონი კი არის ინკლუზიური განათლების შესახებ, მაგრამ სახელმწიფო და საბავშვო ბაღები ჯერ კიდევ მზად არ არიან მის განსახორციელებლად. მეტიც, მისაყვედურეს, რომ დედას არარეალისტურ მოლოდინებს ვუქმნი.
6 თვიანი უშედეგო ბრძოლის შემდეგ მივმართე ბავშვთა უფლებებზე მომუშავე ქალბატონებს - ანა არგანაშვილს და ანა აბაშიძეს, რომლებიც ამჟამად კურირებენ ამ საქმეს და საახალწლო არდადეგების შემდეგ ფარიდი მიღებული იქნება სკოლამდელ დაწესებულებაში.
ამ შემთხვევაში, ჩემთვის ყველაზე მთავარი ის არის, რომ ბავშვის დედა, რომელმაც არ იცოდა თავისი შვილის უფლებები და წინააღმდეგობის უნარი არ ჰქონდა, გავაძლიერე და ახლა თავად იბრძვის შვილის უფლებების დასაცავად. იგი უპირობოდ კი აღარ სჯერდება უარს, არამედ სვამს კითხვებს, ითხოვს უფლებების რეალიზებას და საკუთარი შვილის მომავლის მიმართ პოზიტიურადაა განწყობილი.
არ ვიცი, ვინ როგორ შეხედავს ჩემს ქეისებს, უბრალოდ მინდოდა გამეზიარებინა კოლეგებისთვის ჩემი გამოცდილება და გადმომეცა მთავარი მესიჯი: მთავარია, არასდროს დანებდეთ, ყველა გზა და საშუალება გამოიყენოთ! და შედეგიც არ დააყოვნებს.

 

შემთხვევა გაგვიზიარა სოციალური მომსახურების სააგენტოს, დმანისის რაიონის სოციალურმა მუშაკმა ლია ფილფანმა 
 მოისმინეთ აუდიო ჩანაწერი
          2012 წელს  მოგვმართა ჩვენი რაიონის მკვიდრმა  ქალბატონმა,  რომელმაც  უარი  განაცხადა მისი  15  წლის  ობოლი  დისშვილის,  პირობითად  ბათოს,  მზრუნველობაზე  და  მოითხოვდა  მის  ბავშვთა  სახლში გადაყვანას.  სოციალური  მუშაკის  მიერ  ბავშვისა  და  მისი  ოჯახის  შეფასების შედეგად  გაირკვა,  რომ  ბათოს  7 წლის  ასაკში  დაეღუპა  ორივე  მშობელი,  იგი  5 და-ძმასთან ერთად  დეიდამ, პირობითად მართამ, შეიფარა, მიუხედავად იმისა, რომ დეიდის  დედმამიშვილები (2 და, 3 ძმა)  წინააღმდეგი  იყვნენ,  მართას ობლად  დარჩენილი  შშმ  დისშვილების  მზრუნველობა  რომ ეკისრა. მართას  სახლში საკუთარი  2  შვილი ჰყავდა, მათგან ვაჟი შშმ პირი. 
            ვინაიდან  მართამ  ამხელა  საქმე იკისრა,  ძმები  დაპირდნენ,  რომ  გაუწევდნენ ფინანსურ დახმარებას,  თუმცა ეს დაპირება არ შეასრულეს და  ჯანმრთელობა  შერყეული  ქალბატონი მარტო ზრუნავდა ოჯახის წევრებზე.  ბათოს  ორი უფროსი ძმაც  განუდგა  მზრუნველ  დეიდას,  ნაცვლად მხარდაჭერისა. ისინი მამისეულ  სახლში  დაბრუნდნენ.  ერთი  მათგანი  ნარკოტიკებს  მიეძალა  და  ციროზით  გარდაიცვალა, მეორე   კი  ქურდობის  გამო  სამჯერ  მოხვდა ციხეში.
            დეიდასთან ცხოვრების პერიოდში  ბათომ ცვლილებები განიცადა. ხასიათი უფრო დაუმძიმდა, ქცევა კი - გაურთულდა. ერთადერთი, რაც მას უყვარდა, ჭიდაობა იყო. მან  რამდენჯერმე  სახლიდან  გაქცევაც კი სცადა, მაგრამ შემდეგ ისევ ბრუნდებოდა. იგი აგრესიული გახდა უფროსი  დის  მიმართ,  რომელსაც  მძიმე  გონებრივი  ჩამორჩენა  აქვს. მიუხედავად იმისა, რომ მართა დეიდა  ბევრს ეფერებოდა,  როგორც ნაბოლარას, ბათო მის მიმართაც აგრესიული იყო.
            დისშვილების  გადამკიდე  მართა  მეთვალყურეობას  ვეღარ  უწევდა  საკუთარ 20  წლის  ვაჟიშვილს,  რომელიც  ხშირად  საყვედურობდა  დედას.  ყოველივე  ამას  ისიც დაემატა,  რომ  ძლიერმა  ქარმა  მათ  საცხოვრებელ  სახლს  სახურავი ახადა. მართამ დახმარებისთვის  ვის  არ  მიმართა,  მაგრამ  ვერსაიდან  მიიღო  და სახლი  საცხოვრებლად  უვარგისი  გახდა (კედლები  ჩამოიშალა).  იქვე  სახლის  გვერდით  საჯინიბო  ჰქონდათ,  გაარემონტეს  და  ხუთივემ იმ  ერთ  „ოთახს“  შეაფარეს  თავი. 
            ბოლო  დროს,  ბათოს ქცევა ძალიან გართულდა. ერთ-ერთი  გაქცევის  დროს  ძებნაც  კი  იყო  გამოცხადებული, რა დროსაც მიაგნეს ერთ-ერთ ოჯახში, სადაც მოჯამაგირედ იყო და ცხვრებს  მწყემსავდა.  ბათო  ტრეფიკინგის  მსხვერპლი  გახდა, რაშიც  დიდი  წვლილი  მის   ძმას  მიუძღოდა, ვინაიდან სწორედ ძმა აქეზებდა  მზრუნველი დეიდისა  და  მისი  ვაჟის  წინააღმდეგ. ბათოს ძმას სურდა დეიდისათვის რამენაირად  წაერთმია  მათი  მამისეული სახლის  საბუთები და სახლი გაეყიდა.  ცალკე  ბათო  აშანტაჟებდა  დეიდას და  კატეგორიულად  მოითხოვდა,  რომ  მისი  ღვიძლი  შვილი  გაეგდო  სახლიდან,  თორემ  თვითონ  გაიქცეოდა. მართა იძულებული  გახდა სოციალური მომსახურების სააგენტოსთვის  მოემართა  დახმარებისათვის. ასე გავიცანი ბათო.
            თავიდან ბიჭი აგდებულად მესაუბრებოდა,  არასერიოზულად ეკიდებოდა ჩვენს საუბარს,  ადამიანების  მიმართ  ნდობა  არ  ჰქონდა,  რადგან  იგი  ხშირად  იყო  ტყუილისა  და  იმედგაცრუების  მსხვერპლი. სამწუხაროდ, ბათოს  მზრუნველის  ოჯახში  დატოვება  შეუძლებელი  იყო, რადგან  არც ერთი  მისი  ნათესავი  არ  იყო  თანახმა,  მასზე  აეღო  პასუხისმგებლობა და ოჯახში  მიეღო. ამიტომ გადაწყდა, რომ ბიჭი,  რომელსაც  14.06.2000 წლიდან  განსაზღვრული  ჰქონდა  შშმ  სტატუსი, „ბცდ  გონებრივი  განვითარების  ჩამორჩენა  იმბეცილობის  ფარგლებში“,  გადაგვეყვანა  შშმ პირებისათვის განკუთვნილ სახელმწიფო  ზრუნვაში. 
            მოვამზადეთ საქმე, მართა განთავისუფლდა  მზრუნველის  მოვალეობიდან. მაგრამ  სოციალური  მუშაკის  დაკვირვებით,  გაჩნდა  ეჭვი  ბათოს  დიაგნოზის  სისწორესთან  დაკავშირებით და  საჭირო  გახდა  მისი  გადამოწმება,  რადგან იმ  კატეგორიის  ბენეფიციარებთან,  რომლითაც  იყო  დაკომპლექტებული ეს სააღმხრდელო დაწესებულება,   ბათოს  ადგილი აშკარად არ  იყო  და  ვერც  ეგუებოდა  იქაურობას.  როცა  ამის  შესახებ  გაიგო,  გააპროტესტა კიდეც.  მას  თავის  დიაგნოზთან  მართლაც არაფერი ჰქონდა საერთო.  დადგა მისი  სტატუსის  მოხსნის აუცილებლობის საკითხი, ბათო  დახმარებას  ითხოვდა  და  მეც  დავპირდი,  რომ  მის  პრობლემებზე  აუცილებლად  ვიზრუნებდი,  რამაც  იგი  ძალიან  გაახარა  და  თითქოს  ჩვენს  შორის   ნდობა  გაჩნდა.
            ვითხოვე ნებართვა  ბათოს ჯანმრთელობის  მდგომრეობის ხელახლა  გადამოწმებასთან  დაკავშირებით,  ხოლო  ამ  საქმის  მოგვარებამდე  ბიჭისთვის  მოვიძიე მინდობით აღმზრდელი, რომლის ოჯახშიც დაბინავდა. პარალელურად ვმუშაობდი  სტატუსის   გადამოწმებაზე.  სპეციალისტების  შემოწმების  შედეგად  დაიდო  დასკვნა,  რომ   ბიჭი  ჯანმრთელია და მისი რთული ქცევა განპირობებული იყო სოციალური და პედაგოგიური ხელმიშვებულობით.  მინდობით  აღზრდაში  გადაყვანამ  ბიჭზე  დადებითად  იმოქმედა, თუმცა  რთული ქცევა  იქაც  გამოავლინა,  რის გამოც ხუთი მიმღები ოჯახი გამოიცვალა.
ერთ-ერთ მიმღებ ოჯახში ცხოვრების პერიოდში ბათომ  ერთი-ორჯერ  მიიღო  მონაწილეობა  სოფლის  ეკლესიის  სარესტავრაციო  სამუშოებში  და  ძალიან  მოეწონა  მოძღვრებთან ურთიერთობა,  შემდგომში  ეკლესიაში  მისვლის  ნებართვაც  აიღო  და  ინტენსიურად  დაიწყო  სიარული,  დიდი  მონდომებით  კითხულობდა  წმინდანების  ცხოვრებაზე  წიგნებს; დაუახლოვდა  სასულიერო პირებს,  მრევლს,  განსაკუთრებით  50  წლის   გიორგის,  რომელიც  მის  მეზობლად  ცხოვრობდა,  დიდ  ყურადღებას  აქცევდა,    სახლში  ხშირად  მიჰყავდა,  აპურებდა,  საჩუქრებს  ჩუქნიდა, დარიგებებს  აძლევდა.  ბიჭმა  რამდენიმე  თვეში    ერთ-ერთ  მოძღვარს  სთხოვა  გიორგისთან  ერთად  მისი  ნათლია  გამხდარიყო.  ლოცვები  სულ  ზეპირად  ისწავლა,  დაჰყვებოდა  მრევლს  სხვადასხვა  ეკლესიებში  მოსალოცად,  ერთი  სიტყვით,  აქტიური  მრევლი  გახდა.
            ბათოს  ცხოვრებაში  ახალი  ეტაპი  დაიწყო, როცა  სსიპ-სოციალური მომსახურების  სააგენტომ  და  სსიპ-სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო ტექნიკურმა ცენტრმა ,,დელტამ“ ურთიერთთანამშრომლობის   მემორანდუმი  გააფორმეს.  ,,დელტამ“  პასუხისმგებლობა აიღო  სახელმწიფოს  მზრუნველობაში  მყოფი  ბავშვების მხარდაჭერაზე მათი  სრულწლოვანების  შემდეგ.  კერძოდ,  მათი  ინიციატივით  ყოველწლიურად,  18  წელს  მიღწეულ  ორ მოზარდს  1  წლის  ვადით  ,,დელტა“  თავის  საწარმოში  დაასაქმებს,  ასწავლის  ხელობას,  უზრუნველყოფს  ხელფასით  და  საცხოვრებლით,  შესაბამისად,  ეს  ხელს  შეუწყობს  მათ  ინტეგრაციას  საზოგადოებაში  და დაეხმარება  სრულწლოვანებას  მიღწეულ  ახალგაზრდებს,  დამოუკიდებლად  წარმართონ  თავიანთი  ცხოვრება.  ერთ-ერთი სამეურვეო პირი ბათო გახდა. მის სიხარულს  საზღვარი არ  ჰქონდა.  მოზარდს რწმენა  დაუბრუნდა,  მიხვდა,  რომ  იგი  ზედმეტი  არ  იყო  და  იყვნენ  ადამიანები,  რომლებიც  ზრუნავდნენ  მასზე.  შეგროვდა  საჭირო  საბუთები  და  ბიჭი  დასაქმდა,  გადავიდა ახალ ბინაში, რომელიც კეთილმოწყობილი  იყო  და  ქირას ორგანიზაცია  უხდიდა.  ბიჭმა  იქაც  გააგრძელა  ჭიდაობაზე  და ეკლესიაში  სიარული,  გაიჩინა  მოძღვარი,  რომელმაც ერთი  წლის  გასვლის  შემდეგ  თავისთან, საწარმოსთან ახლომდებარე მონასტერში  გადაიყვანა  საცხოვრებლად. 
            დღეის მდგომარებით, ბათო  კვლავ  იმ  საწარმოში  მუშაობს  და  საქართველოს  ნაკრებში  ჭიდაობს,  სწავლობს   სპორტის  აკადემიაში  და  თვითონ,  დამოუკიდებლად  იხდის  სწავლის   გადასახადს,  წელიწადში  2000  ლარს.  დეიდას მუდმივად აქვს მასთან კონტაქტი და ინტერესდება მისი მდგომარეობით. ბათუ კონტაქტს ინარჩუნებს ჩემთანაც. მე მუდამ ინფორმირებული ვარ  მის  ცხოვრებაში  მომხდარი  სიახლეების შესახებ.